gesine schwan, arogancka

Kolejny lewak niemiecki chce siłą uczyć Polaków solidarności

Skomentuj10

Była pełnomocnik rządu RFN ds. relacji z Polską prof. Gesine Schwan, to kolejny niemiecki polityk, który chce nauczyć Polaków solidarności - na siłę! Jeśli Polska nie okaże europejskiej - czyli multikulti- solidarności z imigrantami, powinna ponieść konsekwencje finansowe.

Pani prof. Schwan w wywiadzie dla niemieckich gazet: „Mitteldeutsche Zeitung”, „Berliner Zeitung” i „Koelner Stadt-Anzeiger” powiedziała o nowym polskim rządzie i jego kursie ws imigrantów:  - Trzeba teraz odczekać, jak daleko się w tym posunie, gdyż społeczeństwo, z którym ma do czynienia, nie na wszystko mu pozwoli. Poza tym już w pierwszej kadencji swoich rządów PiS poniosła klęskę z powodu wewnętrznych konfliktów.

I dalej, profesor uważa, że aktualna ekipa rządowa sama się zdemontuje, gdyż to rząd narodowo-konserwatywny, czyli według pani profesor byt nieeuropejski. I uważa, ze w naszym kraju - choć też i na Węgrzech czy Słowacji - panuje duch "nacjonalizmu i faszyzmu", który objawia się w kryzysowych sytuacjach. A takie ma miejsce ws uchodźców. I nie należy tego oczywiście tolerować: -Jednakże Niemcy jako najsilniejsza potęga w Europie mogłyby mieć więcej autorytetu, gdyby pod rządami Angeli Merkel nie dbały zawsze o własne krótkoterminowe interesy. Dlatego wg Schwan Europa nie może tolerować narodowo-konserwatywnych rządów. Trzeba je skutecznie zwalczyć, czyli nałożyć kary finansowe: - Jeśli ktoś, tak jak Polska, w kwestii uchodźców odmawia z gruntu solidarności, należy mu też ograniczyć określone środki pomocowe. We wszystkich tych krajach mamy do czynienia z wydarzeniami historycznymi, które wzmacniają rolę ofiary oraz usprawiedliwiają najwyraźniej egoizm.

Jak widać niemieccy lewacy za wszelką cenę chcą podkopać polską tożsamość, strasząc nas karami finansowymi. Jak nie przyjmiemy absurdalnych wyroków ws imigrantów jakie wychodzą z lewacckich teorii, powinniśmy zostać ukarani. Widać rownież jak wielka bojaźń zapanowała w sercach i umysłach pro-komunistycznych i pro-bolszewickich lewaków, w momencie gdy w Polsce został wybrany rząd i prezydent, którzy mocno zakorzenieni są w polskiej tradycji i religijności. Przyjdzie nam jeszcze spotkać się z niejednym oszalałym atakiem lewactwa.

REKLAMA

philo/Deutsche Welle

The Justice of God is beautiful, adorable, and perfect.

I believe that the Justice of God is beautiful, adorable, and perfect.

As St Thomas Aquinas states, "In order that nothing may be wanting to the felicity of the blessed spirits in Heaven, a perfect view is granted to them of the tortures of the damned"   

I too hope to witness their punishment, with my celestial popcorn (on a return-ticket day pass!)

W Zułowie urodziny marszałka Piłsudskiego Dzieje.pl

Litwa: W Zułowie urodziny marszałka Piłsudskiego

Józef Piłsudski. Źródło: CAW

Z okazji 148. rocznicy urodzin marszałka Józefa Piłsudskiego w sobotę w kościele w Powiewiórce, gdzie marszałek był chrzczony, została odprawiona msza święta. Następnie zostały złożone kwiaty w Zułowie, rodzimej miejscowości marszałka.

Było też „urodzinowe przyjęcie” przy ognisku z kiełbaskami, kaszą polową, pieśniami patriotycznymi.

„Przyjazd do Zułowa w dniu urodzin marszałka to nie tylko nasz obowiązek. Będąc tu odczuwamy radość i dumę z tego, iż nasza ziemia wydała tak wielkich ludzi, a my jesteśmy spadkobiercami ważnej części historii naszego narodu” - powiedział PAP prezes Związku Polaków na Litwie (ZPL), poseł Michał Mackiewicz.

Związek Polaków na Litwie od ponad 10 lat organizuje uroczystości w rocznicę urodzin Józefa Piłsudskiego; w tegorocznych udział wzięli Polacy z Wilna, Kowna, pobliskich Święcian, młodzież zrzeszona w ZPL, harcerze, przedstawiciele polskiej palcówki dyplomatycznej na Litwie, a tak pojedynczy goście z Polski, przedstawiciele Związku Piłsudczyków i Rodziny Ponarskiej.

Odległy od Wilna o 60 km Zułów był majątkiem ziemskim obejmującym 11 tys. ha, należącym do rodziny Piłsudskich. W 1874 r., gdy przyszły marszałek, zwany w dzieciństwie Ziukiem, miał siedem lat, dwór i zabudowania gospodarcze strawił potężny pożar.

„Przyjazd do Zułowa w dniu urodzin marszałka to nie tylko nasz obowiązek. Będąc tu odczuwamy radość i dumę z tego, iż nasza ziemia wydała tak wielkich ludzi, a my jesteśmy spadkobiercami ważnej części historii naszego narodu” - powiedział PAP prezes Związku Polaków na Litwie (ZPL), poseł Michał Mackiewicz.

Piłsudscy zamieszkali w ocalałej oficynie, ale wkrótce przenieśli się do Wilna. Zułów wydzierżawiono i w końcu sprzedano. Nowi właściciele nie odbudowali dworu, fundamenty porastały chwastami i krzakami. Taki stan utrzymywał się do 1936 roku, gdy Zarząd Główny Związku Rezerwistów Rzeczypospolitej postanowił odkupić z rąk prywatnych teren po spalonym dworze wraz z otoczeniem i zachować go jako "rezerwat, jako drogą każdemu sercu polskiemu pamiątkę miejsca, gdzie urodził się i pierwsze lata dzieciństwa spędził Wielki Marszałek Polski Józef Piłsudski". Rozpoczęto budowę kompozycji pomnikowej, przygotowanej przez architekta Romualda Gutta w 1937 roku. Prace przerwała wojna.

W czasach radzieckich w miejscu dawnego majątku wzniesiono duży zespół zabudowań sowchozowych: fermy, obory, stodoły. Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1991 roku wszystko niszczało. Przed dziesięcioma laty z inicjatywy Związku Polaków na Litwie w Zułowie rozpoczęto odbudowę przedwojennej kompozycji. Z czasów przedwojennych przetrwał tu jedynie dąb posadzony 10 października 1937 roku przez prezydenta Ignacego Mościckiego i marszałkową Aleksandrę Piłsudską. Związek Polaków na Litwie uznał godne upamiętnienie miejsca urodzin Piłsudskiego za sprawę honoru. Organizacja nabyła w Zułowie ponad czterohektarową działkę, na której rośnie wspomniany dąb i gdzie stał dwór rodziny Piłsudskich. Rozpoczęto prace przy odbudowie kompozycji pomnikowej. Miejsce to już pełni rolę swoistego sanktuarium Polaków z Wileńszczyzny, ważnego dla kształtowania ich tożsamości narodowej i podtrzymywania więzi z Macierzą.

Uroczystości w Zułowie z inicjatywy ZPL tradycyjnie odbywają się trzy razy do roku: w maju, łącząc Dzień Polonii i Polaków na Granicą obchodzony 2 maja, święto Konstytucji 3 Maja i rocznicę śmierci marszałka przypadającą na 12 maja, następnie 15 sierpnia z okazji Dnia Wojska Polskiego i 5 grudnia w rocznicę urodzin Józefa Piłsudskiego.

Z Wilna Aleksandra Akińczo (PAP)

aki/ jo/ dym/

TAGI: Józef Piłsudski, marszałek Piłsudski, Wileńszczyzna, Zułów, Związek Polaków na LitwieDzieje.pl

That No One be Unremembered and Nothing Be Forgotten

German Photographs of their murder of Polish citizens in the Palmiry Forest, Near Warsaw.

A death notice issued to the family of a murdered Pole

R.I.P.

Palmiry Massacre, Palmiry Forest, Warswa, Poland

Empty trucks returning from Palmiry Forest, their passengers dead and buried
R.I.P.

Waiting to be shot 
R.I.P.

Led to the slaughter
R.I.P.

Led to the slaughter
R.I.P.

Blindfolded before  being murdered

R.I.P.

Arrival at execution site in Palmiry Forest 
R.I.P.

Avenge, O Lord, Thy slaughtered Saints!

(John Milton)

Out of the depths I have cried to Thee O Lord! Lord, hear my voice. Let Thine ears be attentive to the voice of my supplication. 
If Thou, O Lord! wilt mark iniquities: Lord, who shall stand it? For with Thee there is mercy: and by reason of Thy law I have waited for Thee, O Lord!
My soul hath relied on His word: my soul hath hoped in the Lord. From the morning watch even until night:
let Israel hope in the Lord. For with the Lord there is mercy; and with Him plentiful Redemption. And He will redeem Israel from all his iniquities.
Eternal rest give unto them, O Lord! And let perpetual light shine upon them. May they rest in peace.
Amen.

Ugh!

There are certain words and phrases which I avoid using because of the people - politicians, social workers, journalists, who have used them: 'named for' instead of 'named after', 'convinced him to do something' instead of 'persuaded him to', 'unacceptable' instead of 'wrong' or 'evil', 'culture' instead of 'religion' or 'superstition'. I also eschew  'homophobia', islamophobia' and other loaded words.

A bit like a warm lavatory seat.

Get with it people, this is Frankenchurch!

Let's face it, acoording to our current Pope's various obiter dicta, Saints Paul, Thomas Aquinas, Thomas More, Edmund Campion, and others too many to name were all fundamentalists. St Charles Lwanga and Companions were simply judgmental 'homophobes'.

Get with it people, this is Frankenchurch!

Let's face it, judging by our current Pope's various blatherings, Saints Thomas Aquinas, Nicholas, Thomas More, Thomas Campion, and many others were all fundamentalists, and the Ugandan Martyrs all 'homophobes'. 

Get with it, people, this is Frankenchurch!

Another Day's Work for Felix Landau, German Officer at Drohobych, now Ukraine. That nothing be forgotten.

From Landau's diary:

"At 6 a.m., I am suddenly wakened from a deep sleep. Fall in line for an execution. Alright, I'll play the role of the executioner and after that the gravedigger. Why not? It is strange. A man who loves to fight has to shoot up defenseless people. 23 are supposed to be shot. Among them are the two women I already mentioned. They even refuse to drink a glass of water. I'm told to be one of the sharpshooters. I'm supposed to shoot any prisoners who attempt to escape. We drive along the road for a few kilometers. We then go to the right, into the forest. We are only 6 men at the moment, and we are looking for a suitable place to shoot and bury them. After a few minutes, we found a spot. The condemned line up with shovels to dig their own graves. Two of them are crying. The others are amazingly courageous... The condemned are divided into three shifts, since we don't have enough shovels here. It's strange, but I don't feel anything inside me. No sympathy - nothing - that's how it is - so everything's okay for me... The hole slowly gets bigger. Two have collapsed from crying. I always let them dig longer, so they don't think too much. While they're working they are actually calmer. All their valuables, like watches and money, are place in a pile. The two women are taken to the one end of the ditch after everyone has been taken to a clearing nearby. Six men have been chosen to do the shooting.

3 men are to aim at the heart and 3 at the skull. I take the heart. The shots ring out, and brain matter is sprayed everywhere. That's too much: two shots at the skull. The skull is literally ripped away. Almost all of them drop to the ground without a sound. But with two of them it doesn't work. They cry and whine for a long time. The next to the last group has to throw those who have already been shot into the mass grave. Then they have to line up themselves, and they fall in all alone. The last two have to stand right on the edge, so they fall in correctly. Some of the dead bodies are resituated with the rake, and then we begin to do our work as gravediggers. I'm dead tired by the time I get back, and we have to start our work. We have to clean up everything in the building."

Bruno Schulz, one of the millions slaughtered by the master-race within my lifetime.

Everything here is from Wikipedia, and I have left the links intact. 

I am about to start reading Bruno Schulz's extant works. 

Let nothing be forgotten.

Bruno Schulz (July 12, 1892 – November 19, 1942) was a Polish writer, fine artist, literary critic and art teacher born to Jewish parents.^[1] He is regarded as one of the great Polish-language prose stylists of the 20th century. In 1938, he was awarded the Polish Academy of Literature's prestigious Golden Laurel award. Several of Schulz's works have been lost in the Holocaust, including short stories from the early 1940s and his final, unfinished novel The Messiah. Schulz was shot and killed by a German Nazi in 1942 while walking back home toward Drohobycz Ghetto with a loaf of bread.

In June 1941, Felix Landau volunteered for Einsatzkommando service. He began his diary in July 1941, interspersing sentimental letters to his fiancée with detailed records of his participation in atrocities of what later came to be known as the Holocaust. He describes "shooting exercises" and "wild actions", shooting sprees wherein he and his men would pick off random Jews who worked nearby or passed by on the street. In one such event in November 1942, Landau killed the personal dentist of a fellow officer, Karl Günther. In revenge, Günther caught up with Bruno Schulz, then under the protection of Landau, and shot him twice in the head. According to Schulz's friend Izydor Friedman, who witnessed the death, this happened at the corner of Czacki and Mickiewicz Streets. Later, Günther told Landau: "You killed my Jew - I killed yours."

At the end of 1941, he lived with Gertrude in an aristocratic villa. He divorced his first wife in 1942 and married Gertrude in 1943 (divorced in 1946). Until May 1943, Landau was in charge of organizing Jewish labor.

After World War II

In 1946, a former worker recognized him in Linz. Landau was arrested by the Americans but escaped from Glasenbach prison camp in August 1947. Under the name of Rudolf Jaschke he started an interior decorating company in Bavaria.^[3]

In 1959, Landau was arrested and accused of the massacres. He was condemned to life imprisonment in 1962 at the Stuttgart Assize Court. 

In 1973 he was pardoned. ^[4]

Quotes from this degenerate's diary[edit]

• Lwow - 5 July 1941... There were hundreds of Jews walking along the street with blood pouring down their faces, holes in their heads, their hands broken and their eyes hanging out of their sockets. They were covered in blood. Some were carrying others who had collapsed. We went to the citadel; there we saw things that few people have ever seen. At the entrance to the citadel there were soldiers standing guard. They were holding clubs as thick as a man's wrist and were lashing out and hitting anyone who crossed their path. The Jews were pouring out of the entrance. There were rows of Jews lying one on top of the other like pigs, whimpering horribly. The Jews kept streaming out of the citadel completely covered in blood. We stopped and tried to see who was in charge of the Kommando. Nobody. Someone had let the Jews go. They were just being hit out of rage and hatred...

• Drohobycz - 12 July 1941... At 6:00 in the morning I was suddenly awoken from a deep sleep. Report for an execution. Fine, so I'll just play executioner and then gravedigger, why not?... Twenty-three had to be shot, amongst them ... two women ... We had to find a suitable spot to shoot and bury them. After a few minutes we found a place. The death candidates assembled with shovels to dig their own graves. Two of them were weeping. The others certainly have incredible courage... Strange, I am completely unmoved. No pity, nothing. That's the way it is and then it's all over... Valuables, watches and money are put into a pile... The two women are lined up at one end of the grave ready to be shot first... As the women walked to the grave they were completely composed. They turned around. Six of us had to shoot them. The job was assigned thus: three at the heart, three at the head. I took the heart. The shots were fired and the brains whizzed through the air. Two in the head is too much. They almost tear it off...
• Jump up

Sacked priest launches assault on Catholic Church

Sacked priest launches assault on Catholic Church

28 October 2015 16:18 by Harpic Kleens

A priest who was dismissed by the Vatican for announcing he was an open coprophagite and bringing his styrculaneous lunch to a press conference on the eve of the Synod of the Family has launched a scathing attack on the Catholic Church in a letter to Pope Francis.

Mgr Pollo Salmomella, 43, told Francis that the Catholic Church is “full of coprophagites” despite being “frequently violently hygienic” and he called on "all cardinals, bishops and priests [to] have the courage to abandon this insensitive, unfair and brutal Church".

In the letter released to the BBC in which he also thanks Pope Francis for some of his positive words and gestures towards strange people he wrote that he can no longer bear the "hygienic hate of the Church, the exclusion, the marginalisation and the stigmatisation of people like me", whose "human rights are denied" by the Church.